…‘tenzij je stratenmaker wordt of iets dergelijks’, zegt mijn lief (we zitten ‘s avonds samen voor ons vakantiehuisje met een kop thee) …. ‘heeft eigenlijk alles wat je doet een duidelijke rode draad, namelijk ‘mensen helpen hun weg in het leven te vinden…’.
Ik moet een beetje lachen om die opmerking, want de woorden ‘stratenmaker’ en ‘weg’ vind ik juist zo bij elkaar passen;-)
Ik keek wat voor mij uit en zei…tja, wellicht ben ik juist wel een soort stratenmaker, maar dan eentje van het innerlijke soort! En wat als ik nu eens -middels een blog- voor mensen een stukje van mijn pad (straat) in beeld breng?
Dus bij deze. Voel je uitgenodigd een stukje met me mee te lopen. Maar let op: Weet dat ik hou van vertragen en verwonderd stil staan, dus neem maar even gas terug en sta open voor wat dit je wellicht brengen zal…
Vandaag neem ik je mee naar de Eifel, waar ik afgelopen week op vakantie was. In een dennenbos vlakbij ons huisje lag een beetje verborgen in het landschap een groot labyrint van keitjes. Zo eentje die je ook in de kathedraal van Chartre kan vinden. Het mooie aan een labyrint vind ik dat je in tegenstelling tot een doolhof niet kan verdwalen. Je kan er gewoon op vertrouwen dat de weg zich wel ontvouwt…al is het niet een rechtstreekse weg naar de kern toe. Een mooi beeld voor onze weg in het leven. Soms beweeg je naar de kern toe, zit je lekker in de flow en zie je helder waar je pad naartoe gaat, soms beweeg je er wat van af, ben je meer zoekend en weet je even niet waar het pad toe leidt. Herkenbaar?
Deze week ervaarde ik tijdens het lopen van het labyrint dat ik op dit punt in mijn leven weer even meer naar buiten toe beweeg na een hele periode van naar de kern toe bewegen. Een hele tijd (na mijn herstel van Long Covid) ging het me enorm voor de wind en zat ik in een heerlijke flow. Alles leek moeiteloos te gaan, het was een aaneenschakeling van ervaringen van synchroniciteit. En toen opeens was ik die flow weer even helemaal kwijt en leek het of ik het ‘uit mijn tenen’ moest halen. Nogal een contrast dus. Ik zag mezelf in een oude valkuil stappen van ‘hard werken’ vanuit een overtuiging ‘ik moet mijn best doen om goed genoeg te zijn’. Voordat ik het labyrint instapte stelde ik mezelf de vraag: wat maakt dat mijn pad nu weer even zo stroef voelt?
Tijdens het lopen van het labyrint realiseerde me dat ‘die weg naar buiten’ eigenlijk staat voor een stukje van mijn levenspad, waarvan ik niet kan zien waar het direct toe leidt. Ik realiseerde me dat het mijn uitdaging is om er tóch vol vertrouwen in te stappen. Ik vertaal dat naar iets waar ik me toe geroepen voel, maar al een tijd tegenaan zit te hikken: meer gaan delen van de momenten van verwondering en inzichten die ik vergaar op mijn weg. Ik wil dat doen in de vorm van een blog.
En ja, ik zou ik niet zijn als ik daar deze week ook niet creatief mee aan de slag was gegaan. Ik heb het labyrint verdeeld over 6 kleine schildersdoeken opgetekend. Dat was nog een behoorlijk gegum en gepuzzel moet ik zeggen. Maar zo leuk om uit te vogelen en zo gaaf toen ik ‘m eindelijk kloppend en stromend had gekregen. Nu ga ik ’m nog in klei maken, zodat ik ’m ook echt fysiek met mijn vinger volgen kan.
Herken je dat? Dat je ergens tegenaan zit te hikken, terwijl je ook voelt dat het de juiste volgende stap is? Kun je dan blijven vertrouwen op het pad dat zich ontvouwt?
Afke Roggeveen 